"خان الماس لک" بسیاری از وقایع آینده از زمان شاه عباس کبیر تا انقلاب اسلامی و حتی بعد از آنرا نیز پیشگویی کردهاست.
الماس بیگ معروف به خان الماس فرزند سیدمحمدبگ نوربخش از رهبران بزرگ اهل حق و به عنوان مسند نشین دودمان آتش بیگی پس از سید سرخوش بیگ و پس از ایشان سید میرانبیگ و سپس سید میرزا عباس بیگ مرکزیت دو تن اول در دلفان وسومین گربان دروود فرامان هرسین به عنوان یکی از شاعران بزرگ یاری به حساب میآیدو قرآن را به زبان عامیانه و به صورت شعر برای استفاده عموم در آوردهاست. به همین خاطر گفتار او به کلام مشهور است. علاوه بر آن ایشان وقایع آینده از زمان شاه عباس کبیر تا انقلاب اسلامی و حتی بعد از آنرا نیز پیشگویی کردهاست.
ایشان برادر حهرات آتش بیگ، جمشید بیگ و ابدال بیگ می باشدو در سال 1072 هجری تولد و در سال 1138 وفات یافته است. خانوادهی وی در منطقهای موسم به دیهی نور که اکنون نورآباد (واقع در شمال غرب استان لرستان) نام دارد میزیستهاند. دیوان کلام ایشان شامل تفسیر و تعبیر از احکام و قوانین و پیشبینیهای آخر زمانی است. «کلام خان الماس» به پیروی از سنت کلامهای یاری سرودههایی است که مصرعهای ده هجایی آن (دو بخش پنج هجایی) بصورت دوتایی و بیشتر با هم قافیه میگردند و زبان آن را آمیزشی از لکی و گورانی گفتهاند. ایشان از اصطلاحات رمزی و نمادین فراوانی برای بیان معانی مورد نظرش بهره جسته، همچون «دام هزار دهان»، «دعوای شیر و اژدها»، «گرز نهصد من رستم»، «گرگ باطنی»، «ماران کوه»، «سواران دشت» و ... که حتی فهم ظاهری این اصطلاحات بسادگی میسرنیست. بیان مکاشفات، ارکان آیین یاری، قربانی، حج حقانی، مسائل بندهشی و مربوط به خلق عالم و آدم از موهوعاتیاند که در دفتر خان الماس بدان پرداخته شده است. یکی از موضوعات مطروحه در دفتر خان الماس، ذمّ مواد مخدر و اعتیاد است و بیان دارد که زنگار (ژنگ) مواد مخدر (دم و دود) بر دل مینشیند و همچون باد عطر غنچهی گل را میبرد و نیز بمانند گرد و خاک (گرت ؤ توز) بر بلور وجود مینشیند.
وجود چیون بلور . دود وینه گردن حق وش گرت ؤ توز . قبول نکردن (چیون: چون، وینه: مانند، گردن: گرد است، توز: غبار) اما نام خان الماس بیشتر با پیشبینیهای آخر زمانی پیوند دارد، پیشبینیهایی که در آنها از آشوب و جنگ میان ملل مختلف جهان خبر داده شده است. هفت روژ و هفت شؤ . جنگ دین مبو آسئاؤان آؤش . کُل وه خیون مبو (روژ: روز، شؤ: شب، مبو: میشود، آؤ: آب. خیون: خون) گرگِ باطنی . پر مکی گَزَن نه شارانِ خاس . خراؤ مکی چن (مکی: میکند، گزن: گزند، شاران خاس: شهرهای خوب، خراؤ: خراب، چن: چند) مردم نسبت به حق و حقیقت کم توجه میشوند. کم سوْ مو چراغ . کُل خاندان دؤر مبو وه دؤر . احوال نذانان (سو: فروغ، روشنایی، دؤر: دوره، زمانه، یرسد رمز مار و سوار اهمیت بسیاری باید داشته باشد، چه در چند جا از آن سخن رفته و عجیب آنکه مارها بهرهمند (از حقیقت) هستند و سواران نه.
خان الماس و آغاز آفرینش
ئوسا که نه لوح نه ثریا بی نه عرش بی ،نه فرش جهان دریا بی
مولا وه ده ر بی،ده ر وه ته دریا وه ده ر بر آما جهان کرد مهیا
نام ویش نیا وه خاوند گار عرش و کرسی فرش ئو سا دا قرار
هفتاد هزار سال تک تنیا ئو فرد وه روی دریا وه چوگان بازیش کرد
نه خاک بساط سازا جبرئیل تا بی وه هام راز خالق جلیل
اول ایجاد کرد چار ملک هر چار آسمان و زمین ئو سا دا قرار
ژه سرٌ قدرت درست کرد عالم هفت طبه ق وه پشت ماهی کرد محکم
ژه سرٌ قدرت خالق کبر چار جسته هر چار آورد ئو نظر
مدت عهدی بی وه مابین ویرد ذرات عالم وه خیال آورد
فرما ملکان اخی جبرئیل بچن خاک بارن وه کوه سر اندیل
بلکم تا بنیاد آدمیزاد کیم قلب آدمی وه ی دنیا شاد کیم
ملکان یک یک داخل بین وه خاک وه حکم معجز پادشای بی باک
خاک حاشا مکرد مکردا شیون امانه ن طاقت آدمیم نیه ن
ملکان یک یک عرض کردن وه شا خاک ژه آدمی مکرو حاشا
فرما عزرائیل وه تاو و تعجیل تو بچو وه خاک کوه سراندیل
عزرائیل وه قار داخل بی وه خاک وه حکم معجز پادشای بی باک
خاک حاشا مکرد مگریوا زار زار ژاو خشم وه ناز بینای کردگار
عزرائیل ذره ی رام نورد وه دل نیش سر کجش محکم کرد نه گل
قوت دا شهپر ژه جا وریزا بالش دا وه هم نیشت ئو روی هوا
خاک آورد نیا وه حضور شا واده ی خدمتم آوردن وه جا
وه چهار عنصر خمیرش ساختن وه شکل مولام قالب پر داختن
خان الماس و آخرالزمان
یاوران آشو یاوران آشو نطق ازله یاوران آشو
یانه اخیاران کو بستن کوکو هی دا د او روژه گو و مگو بو
حکوم شاهان «ترک تتر » میو یو م یوم زیای تر جور بتر میو
دسداران بی دس بیدسان نو بو بلال جار کیشو واحداْ رو بو
نه مهر نه محبت دل بی ذوق میو خوشی زمانه کول چوی توق میو
دوران دون وه دون بر نمون میو ده ساله صد سال رهنمون میو
صبیه بکران بی حیا میون وه لفظ ویشان شوهر خا میو
حلال ژه هامسر سخت بیزار میو پدر ژه فرزند عاصی دار میو
دور، دور، دروه راس نا دیاره راس وه شی چوی سنگ کویٌنه مزاره
سر تا سر جهان «فرنگ» وا و روس بلنگٌ بو هر جا صدا تول وکوس
ژه اسرار حق اولیا ناسان روشنه ن وه لای گوهر شناسان
هر ژه هندوستان تا وه فرنگی آراسته میو چن توپ جنگی
یالدار و بالدار وه روی اوره وه «صور اسرافیل » وه چوار دوره وه
غلغله «رومان» «خاقان» و «قیصر» چوی ملخ گیرو سرزمین یکسر(یه سر)
وه ژیر بال «هت»طغیان کی ژه سر خیزو هیاهو نامداران یکسر
ژه شام تا حلب ملک بخاران ژه «پرکنه ی» چین مهنک سواران
ترکان ژه فراز کردان نه دامان ار پای سهن کوه سان غلامان
کویان مار گیرو دشتان سواران ژهر مار بیتر ژه نیزه داران
تک بدیم وه دم نیش ماره وه نه ناموس وه دس نیزه داره وه
ماران مسلمان رای حق شناسن سواران کافر خدا نشناسن
ورخیزو گاله مهنک سواران «هت» گیرو ایران و فرنگ و توران
شراقه شمشیر بهرام سر کشان قیژه ناوکان تیر نه ترکشان
قیژه ی ناوکان ریزه الماسان مشگنن ساعد حیدر شناسان
نعره شاه حیدر بریق ذوالفقار زه له درٌ میو ساتی چن سوار
کاسه کله سر «قیصر» وه جام بو پیاله «فغفور» مجلس عام بو
اشرق تا مشرق اندر تا بندر صف دن وه حضور شاه ساقی کوثر
مردم بی سامان دنیا پر آشو مرید او کسه آزاده در چو
هر جا منورم گشت هی هلاتن صراف مزانو چوار گوشه ماتن
بگیر بگیره سالدات سالداته آشوی شارانه «شاخوشین» واته
سرزمین یکسر مه گیلو ژه رنگ «هت» گیرو ایران و توران و فرنگ
اوسا پیدا بو شای دلدل سوار وه تعجیل و تاو بیو آشکار
من وه رکاوش مه گیلومه وه شور رستاخیز مه خیزو مه وه
تقاص مه کرم ژه مدعیان اوسا حقیقت ظاهر بو عیان
شادی کن شادی عجو تماشا فکر آخرن نیه ن جای حاشا
«خان الماس» یقین بکه رو باور وعده تمامه جهان بو یکسر
خان الماس و ناصرالدین شاه
خان الماس بیه، ردوة ناصر بچو بخونه، تاریخ حاضر
شاهی ظالم بی، تاریخ نو سا یه دستور قتلل، بیخودی دایه
امیر کبیر کشت، سرواز و گشتی دو هزار الحق، گرْ کلاردشتی
نوشین خان الماس، دیدة باطنیس کتاو خان الماس، حتماًوَلات نیس
«یکی پیدا بو لطایفة قاجار نه تخت شاهی مگیرو قرار
ناصر وَ نام عدالت میو بدخواه و بدگو خجالت میو»
درو د ر هاتی، یانله تمام چه جوری اوشیت، خان الماس امام
ناصر الدین شاه خیلی ظالم بی امیرکبیر کشت، هر چند عالم بی
شاید یانله، تازه نوسانه لاسم الماس، انتشار دانه
البته یانه، ولو که راس بو پیشگویی ممکن، لرای جادو
مرتاض هندی، پیشگوی اَکاد پیغمبری وحیه، هر چی وِ تیاد
وحی بی وسلیس، ریاضت نیری تاس وسیلسی لرای جِنگیری
حرف جنله، بعضیان راسه جنگیری ممکن و َ طاس و کاسه