رد پای اساطیر ایرانی در زبان لکی
علی رضا آزادبخت:
هرچند همهی ما از سر احساس و حسی ملی و عقدههای تاریخی هرجا سخن از لهجه و زبان به میان میآید لکی را زبان میدانیم و بر این علم ناخوانده اصرار میورزیم و حقارت لهجه بودن را برنمیتابیم و مثل بسیاری امور دیگر تنها فربهی رگ گردن و سرخی گونه را حجت موجه خود میدانیم! اما درست آن است که هنوز تحقیقی مستند به دلایل علمی و با تکیه بر اصول زبانشناسی و مستندات تاریخی و ریشهیابی کلمات و … به انجام نرسیده است که فرضیهی زبان بودن لکی را به اثبات برساند و اگر چنین خدمت بزرگی از کسی برآید ملتی مرده را حیات بخشیده است. بیشک اگر بتوان ردپای زبان لکی را در تاریخ گذشتهی ایران یافت و در جان اساطیر ایرانی خونی از کلمات لکی را جریان داد یکی از سرشاخههای این رودخانهی خروشان را شناختهایم.
ادامه را در هفته نامه سیمره بخوانید